Het noordoosten van Iran

En toen had ik al bijna twee maanden door Iran gelopen. Het gaat heel erg snel en ook de kilometers vliegen voorbij. Vanaf Sari heb ik de afgelopen maand weer 600 kilometer gelopen om uit te komen in Quchan helemaal in het noordoosten van het land. Het is nog 200 kilometer naar de Turkmeense grens maar voor ik daarheen ga krijg ik eerst nog bezoek vanuit Nederland. Samen met Hans en Annemarie ga ik Mashhad en omgeving bekijken. Daarna dus naar Turkmenistan waar ik door alle fijne visumregeltjes niet doorheen kan lopen. Dat wordt een privereisje van 8 dagen, een hele andere manier van reizen. Na Turkmenistan wacht het tweede bezoek in Uzbekistan als ik een weekje met Iris en Guus ga rondkijken. En dan schiet het al weer op. Al weer heel wat maanden geleden heb ik namelijk besloten om toch niet door Kazachstan en Mongolië naar China te gaan lopen, maar om rechtstreeks van Kirgizië naar China te gaan. Dat betekent dat ik niet in Kazachstan ga overwinteren en dus veel eerder terug in Nederland ben, waarschijnlijk ‘al’ de komende herfst.

Iran is al niet het meest toeristische land ter wereld en de mensen die er komen gaan meestal rechtstreeks richting steden als Shiraz en Isfahan. Ik heb in de afgelopen maand dus ook precies 0 westerse toeristen gezien. En dat is wel een beetje onterecht. Het landschap waar ik doorheen gelopen ben was erg mooi en vooral ook enorm afwisselend. Er waren bijna geen 2 dagen hetzelfde. Bossen, bergen, landbouwgebied, kale rotsen met daarop schaapskuddes, besneeuwde bergtoppen, dorre droge woestijn, echt alles is langs gekomen. Het weer is al even veranderlijk als de omgeving. Het is al een paar keer voorgekomen dat ik de ene dag in een tshirt liep en de volgende in 4 lagen kleren over elkaar met daarbij muts en handschoenen. En strak blauwe dagen en dagen met laaghangende bewolking en regen volgen elkaar ook steeds op. Voldoende afwisseling dus. Daar komt nog bij dat dit deel van het land een heel stuk minder dicht bevolkt is dan het centrum. De wegen zijn dus een stuk rustiger en dat loopt een heel stuk prettiger. Alles gaat hier dus wel zijn gangetje en ik heb weinig te klagen. Af en toe een blaar (ik loop inmiddels op Iraanse schoenen en zoals heel veel Iraanse spullen zijn die van matige kwaliteit. Mijn Iraanse sokken hadden zelfs na 3 keer dragen al gaten) en af en toe wat maagproblemen, maar zolang het daarbij blijft mag ik niet klagen.

Kamperen met uitzicht
Kamperen met uitzicht

Ergens is het wel begrijpelijk dat er weinig toeristen deze kant van Iran op gaan, er zijn gewoon niet zo heel veel toeristische attracties. Zo’n mooi landschap is leuk, maar als standaardtoerist zie je dat natuurlijk meestal vanuit een bus en dan is het toch anders. En soms kom je lopend gewoon op plekken waar ze helemaal geen toeristen kennen. Op een beetje een regenachtige dag kwam ik in een klein Turkmeens dorpje waarvan ik de naam al niet meer weet. In Noordoost Iran wonen nogal wat Turkmenen, vooral achter de grote muur van Gorgan (een soort van Chinese muur voor de oude Perzen, daarachter hield de beschaving op), nu niet veel meer dan af en toe een heuveltje in het land. In dat dorpje heb ik om te beginnen voor het eerst van m’n leven dromedarissen gezien, gewoon tussen de schapen en koeien. Ze doen hier niet aan omheiningen, de beesten gaan gewoon met een herder mee en staan ’s nachts in een stal. Daarna werd ik min of meer uitgenodigd om daar te overnachten, in een bijgebouwtje bij de moskee. En toen begon het spektakel. Eerst had ik een hele tijd een groep jongeren op bezoek, ik schat tussen 15 en 25 jaar. Eén van hen kwam op een gegeven moment met een bord eten aanzetten, waarschijnlijk gemaakt door z’n moeder maar zeker weten doe ik dat niet. Een ander kwam met allerlei fruit en thee werd ook ergens vandaan gehaald. Ondertussen waren er ook 3 oude mannen langs gekomen, lange baarden, typische mutsjes, maar die waren na een minuut of 10 ook weer weg zonder echt iets gezegd te hebben. De volgende was iemand die ik maar als de imam ben gaan zien. Hij werkte iedereen eruit (ik mocht blijven) en ging met 4 anderen oefenen op voordragen uit de koran. Dat klinkt simpel maar in de praktijk was het meer een soort zangles waarbij zelfs ik heel duidelijk niveauverschil kon horen. Daarna moet zo ongeveer de hele mannelijke bevolking van het dorpje nog langs geweest zijn, was wel heel grappig. De volgende ochtend werd er voor brood met eieren gezorgd waarbij er nog een hele discussie ontstond of je het beste kon lopen op 2 of 3 eieren en daarna ben ik verder gegaan, weer een bijzondere ervaring rijker.

Dromedaris
Dromedaris

Bij de Turkmenen

Bij de Turkmenen

Ook wat speciaals, maar dan wat meer van het ‘normale’ soort, was mijn uitstapje naar Khaled Nebi, een soort tempeltje helemaal in het noorden richting grens met Turkmenistan. Het tempeltje op zichzelf was al bijzonder omdat het oorspronkelijk een christelijke tempel was die nu door de islamieten als heiligdom gezien wordt. De tempel zelf ziet er niet zo bijzonder uit, maar alleen de weg erheen al was een hele spectaculaire. Het ging in eerste instantie door wat er voor mij uitzag als grasvelden, maar ik denk dat het eigenlijk iets anders was. Af en toe een klein dorpje met huizen van gedroogde modder maar verder heel verlaten. Heel onverwachts twee keer kort achter elkaar zat er een kloof in het land, een meter of 50 diep met op de bodem iets wat op een riviertje leek. Daarna ging het behoorlijk omhoog en op het hoogste punt had je ineens een superuitzicht. Zover je kon kijken allemaal grotere en kleinere afgeronde heuveltjes. Het klinkt misschien niet zo, maar het was echt één van de vreemdste landschappen die ik ooit gezien heb. Het tempeltje stond op de top van één van de hoogste heuveltjes (een foto had hier erg geholpen maar dat zit er niet in, Google kan helpen), gewoon een heel mooi gezicht. Vlakbij, aan de andere kant van de heuvel, lag ook nog een heel oud kerkhof, volgens de verhalen met grafstenen in de vorm van vlinders voor vrouwen en in de vorm van een penis voor mannen, maar dat moet je er wel een beetje in willen zien. Hoe dan ook, het uitzicht was spectaculair, en dat vonden een hoop Iraniërs ook. Het was vrijdag, de enige vrije dag hier, en dan gaan mensen massaal picknicken. Dat is echt de nationale hobby, een heleboel mensen in de auto, eten mee, tentje mee en dan naar een plekje waar je mooi kunt zitten. Vaak zitten ze met z’n allen vlak bij elkaar en dan wordt er van ’s ochtends tot het donker wordt gepicknickt.

Khaled Nebi
Khaled Nebi
Kerkhof bij Khaled Nebi
Kerkhof bij Khaled Nebi

4 reacties op ‘Het noordoosten van Iran

  1. Hoi Bart Jan.
    Weer een mooi verhaal en indrukwekkende foto’s. Wat heeft je doen besluiten niet door Mongolië te gaan?
    Veel plezier met je bezoek. Fijn om weer eens mensen ‘van thuis’ zo dichtbij te hebben? Tja dit jaar missen we dus 3 van jullie op de familiedag van de Eldijkjes. Maar jullie heben daar dan je eigen familiedagen.
    Veel plezier.

    An.

    Like

  2. Ha Bart Jan,
    Wat weer een verslag; het gezegde gaat op: wie ver reist kan veel verhalen. Geweldig. Wat fijn dat je bezoek krijgt….nemen ze ook nieuwe schoenen voor je mee? En lekkere Nederlandse producten; wat heb je gemist?
    Nog een fijne reis verder en een mooie tijd met je bezoekers.
    Hartelijke groet,
    Marijke

    Like

  3. He kerel,

    pff wat een verhaal en toch nog belevenissen die je niet verwacht daar.
    Mooi foto’s zitten er tussen en fijn dat er mensen die kent en dichtbij je staan je komen opzoeken.
    Ga er lekker van genieten!

    dikke knuffel Wil-Jack xxx

    Like

  4. Beste Bart Jan .. ik lees tussen de regels door dat het goed met je gaat, vasthouden.
    een kleine vraag , hoe ben jij door Turkmenistan gegaan?
    groeten en een verdere mooie reis en ik zie je verslagen wel weer verschijnen,
    mvg
    Toon Renkens

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s