Iraniërs

Mijn verblijf in Iran zit er bijna op. Op 1 april ga ik de Turkmeense grens over. Op dat moment heb ik ongeveer 2000 kilometer in Iran afgelegd en een groot deel van Noord-Iran gezien. De afgelopen week heb ik met Hans en Annemarie Mashhad en omgeving bekeken. Dat begon allemaal wat moeizaam met een dag vertraging in Istanbul door een gemiste aansluiting maar daarna was het vooral erg gezellig. In een hotel vol vriendelijke mensen uit Bahrein en met deels wat minder vriendelijk personeel hebben we ons best vermaakt. Het was de periode rond ‘no ruz’, het Iraanse nieuwjaar, waarin ook heel veel Iraniërs zelf op vakantie gaan. Volgens Lonely Planet zou Mashhad in die periode zo druk worden dat het veranderde in Dantes inferno, maar dat viel alles mee. Goed, de twee dagen rond nieuwjaar was het echt wel drukker, maar die dagen waren ook de straten in het centrum autovrij dus dat viel redelijk tegen elkaar weg. Verder was het eerder gezellig druk dan iets anders. Op nieuwjaarsdag heeft ayatollah Khamenei een toespraak gegeven in het grote tempelcomplex in het centrum van de stad maar daar hebben we dan weer niks van gemerkt. Uiteraard kregen de Amerikanen er weer van langs (en deels terecht als ik de Nederlandse nieuwssites mag geloven) die kunnen hier weinig goed doen, in ieder geval de Amerikaanse politici niet. In Mashhad draait alles om de Haram, het tempelcomplex midden in de stad. De achtste ofvolger van Mohammed, imam Reza, is hier begraven. Om zijn graf zijn in de loop van de jaren steeds meer moskeeën, binnenplaatsen, gebedsruimten en ook gewoon kantoren gebouwd. Die kantoren hebben dan wel zilveren spiegelplafonds, maar dat is maar een kleinigheidje. Veel van die ruimten zijn verboden voor niet-moslims en omdat wij er bij de ingang al uitgepikt werden kregen we een gids mee die ons geen moment uit het oog verloor. Dat was een op zich heel aardige studente maar ze hield zich enorm strak aan alle regeltjes en dat was voor mij wel een beetje frustrerend. Dat we nooit het graf te zien zouden krijgen, ok, maar dat we bij de mooiste binnenplaatsen alleen maar door de poort mochten kijken leek mij een beetje overdreven. Wat voor kwaad had het gekund als we rustig in een hoekje aan de binnenkant waren gaan staan? In de Haram kregen we ook nog een preek van een imam. In perfect Engels probeerde hij ons ervan te overtuigen dat de islam toch wel de beste godsdienst was. Met drie ongelovige mensen schiet dat natuurlijk niet op en de discussie werd op een bepaald moment afgebroken door onze gids die zich bijna voor de man ging verontschuldigen. Wel een enerverend bezoek dus maar ook wel een beetje beneden verwachting.

Behalve in Mashhad zijn we ook op een paar plekken eromheen geweest. We hebben een bergwandeling gemaakt tussen de dorpjes Zoshk en Kang. Met flink verkeerd lopen erbij leverde dat precies een mooi stuk lopen op van een paar uur inclusief picknick in een sneeuwbuitje. Het ging vooral over op het eerste gezicht kale bergpaden waar als je beter keek toch stiekem wel van alles groeide. Dan zijn we ook nog richting Afghaanse grens geweest, naar het stadje Torbat-e Jam. Daar waren ook weer allerlei moskeeën en een graftombe van een beroemde dichter met bovenop het graf een grote pistachenotenboom. Toen we daar aankwamen was het vrijdaggebed net afgelopen en kwam er een hele stoet mannen naar buiten om op de motor weg te rijden. Duidelijk meer tulbanden hier dan in andere delen van Iran. De moskeeën zaten dicht met grote hangsloten, maar er liep ook iemand rond met de sleutels en hij heeft ons ook de binnenkant laten zien. Niet heel speciaal allemaal, maar wel grappig met een ingelijste Engelstalige uitleg over de geschiedenis van het hele gebeuren. Op de terugweg naar Mashhad ook nog een korte stop bij een tot gevangenis omgebouwde caravanserai en een oude minaret en alles bij elkaar een geslaagde dag.

Kortom, het was gezellig met z’n drieën, maar ook erg snel voorbij. En toen was het dus weer aan de wandel. In eerste instantie van Mashhad naar het stadje Tus. Dat was nog een half toeristisch uitstapje. Tus was heel lang de belangrijkste stad in de regio en al ruim voor het huidige plaatsje waren er resten van de oude stadsmuur te zien eigenlijk overal in het landschap. Ook van kilometers afstand zichtbaar was een enorm gebouw waarvan eigenlijk niet bekend is wat het was. Van buitenaf leek het op een moskee, maar het wordt ook een gevangenis genoemd en nog zo wat dingen. Ze weten het gewoon niet. Topattractie van Tus is het mausoleum van de dichter Ferdosi, echt een enorm ding in een groot park en blijkbaar heel geliefd bij Iraniërs. Daar waren er echt honderden van, rondom het enorme mausoleum, bij het graf daarbinnen en bij allerlei kermisachtige attracties in en rond het park. Echt bizar, ik kan me niet voorstellen dat wij in Nederland met z’n allen naar het graf van Joost van den Vondel zouden gaan.

Maar ieder volk zijn eigenaardigheden natuurlijk. Dit is er eentje van de Iraniërs en een andere hele belangrijke is hun voorliefde voor picknicken. Vooral op vrijdagen en bij voorkeur bij mooi weer, al houdt slecht weer ze ook niet echt tegen, zie je ze overal zitten op hun kleedjes met vaak van die felgekleurde koepeltentjes erbij. Dat houdt dan ook niet op bij parken en plekken waar je fijn kunt zitten, in mijn ogen dan. Vaak zitten ze gewoon in de berm van de doorgaande weg, op het beton van parkeerplaatsen, of eigenlijk overal waar er maar een beetje ruimte is. Picknicken is dan ook een ruim begrip, vaak wordt er gekookt, gebarbecued of in ieder geval eten opgewarmd. En geregeld is er meer dan genoeg voor een voorbijlopende buitenlander. Want dat is ook heel erg Iraans, de vriendelijkheid en gastvrijheid zijn er heel erg groot, ik denk zelfs groter dan in de eerdere landen waar ik doorheen gekomen ben al is dat moeilijk vergelijken. Het is in ieder geval wel zo dat ik nergens zo vaak bij mensen thuis ben uitgenodigd als hier. En als je ergens wordt uitgenodigd dan hoort daar automatisch een goede maaltijd bij en ’s ochtends kom je niet weg voor je mee ontbeten hebt. Het is zelfs zo dat ik er na een tijdje in Iran zo ongeveer vanuit ging dat er altijd wel iemand was die me zou uitnodigen. Niet helemaal het goede uitgangspunt misschien, maar wel de praktijk. Laatst in Tus bijvoorbeeld ging dat ook zo. Er waren daar vooral veel toeristen en ik had me er bij neergelegd dat ik in het park zou moeten kamperen. Maar eerst iets eten, want ik wilde m’n tent niet alleen laten. Tijdens het eten wordt er dan uiteraard gevraagd waar je die nacht gaat slapen (iedereen wil altijd dezelfde dingen weten dus tot daar reikt ook mijn Farsi). Dan vinden ze het park natuurlijk veel te koud, wordt er wat rond gebeld en voor je het weet heb je een plekje op de vloer bij iemand thuis. Die persoon stond er ook nog op om mijn kleren te wassen, onzin want dat was in Mashhad nog gebeurd maar dat kon ik ‘m dan weer niet duidelijk maken, en er was een heerlijke douche. Dat is zo ongeveer hoe het hier gaat en zo gaat het heel vaak (behalve die was, dat is uitzonderlijk). Zal straks wel afkicken worden denk ik, ik kan me haast niet voorstellen dat het zo blijft gaan.

Nog een paar dagen in Iran dus en daarna kan ik 8 dagen achterover gaan liggen. Door allerlei gedoe met visa is het niet mogelijk om door Turkmenistan te lopen (dat was al bekend voor ik wegging) dus daar ga ik doorheen met een georganiseerde reis. Ook wel weer iets om naar uit te kijken.


3 reacties op ‘Iraniërs

  1. Hi Bart-Jan
    Ik liep wat achter, dus heb de laatste dagen weer eens bijgelezen 😀 Wauw, wat wen verhaal! Het leest lekker weg. Je schrijft heel beeldend dus je weet ons geel goed een beeld te geven. Dan geeft het niet dat er geen foto’s bij staan 😉
    Bijzonder hoe gastvrij iedereen is, ik kan Md niet voorstellen als we dat in Nederland ook allemaal zouden doen 😇
    Jammer dat het visumgedoe af en toe voor wat vertraging of verplichte organisatie zorgt.
    Veel plezier nog weer verder! Ik lees met plezier weer mee!
    Groetjes Shelly

    Like

  2. Dag Bart-Jan,
    Leuk om weer te lezen dat het goed met je gaat.
    Wij wensen jou alle goeds toe vanuit Wamel
    Wiek en Riet Kalkers-van Rossum

    Like

  3. Hi BartJan,
    Geweldig om je zo te volgen en een pure weergave en mening te krijgen over gebieden die vooral kampen met vooroordelen. Dank dus ook daarvoor. Geniet verder van je bijzondere avontuur en wij blijven je met veel plezier volgen.
    Liefs Colinda & Jeroen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s